Historia kolei w Herbach zaczęła się 1 stycznia 1892 roku.
17-sto kilometrowa droga żelaza od strony Lublińca kończyła się stacją na granicy Cesarstwa Prus z Imperium Rosyjskim.
Na kolejne przedłużenie, planowanego od powstania kolei Warszawsko-Wiedeńskiej, połączenia Częstochowy z Opolem czekano 11 lat.
W 1903 roku uruchomiono kolej wąskotorową o rozstawie szyn 1067mm Częstochowa-Herby, ze stacją przed granicą po rosyjskiej stronie.
Podróżni, drogę miedzy oboma dworcami musieli pokonywać pieszo.
Po dwóch latach, na mocy porozumienia zwartego w Berlinie 6 grudnia 1904, ułożono między stacjami dwa tory: rosyjski wąski i pruski normalny (1435 mm).
Od 2 lipca 1905 pociągi pruskich kolei mogły wjeżdżać na dworzec rosyjski i odwrotnie .
Po rosyjskiej stronie, w 1911 roku nastąpiła zmiana rozstawu szyn na tzw.szeroki(1524mm), kiedy to dawna wąskotorówka stała się częścią kolei Herbsko-Kieleckiej.
Stan ten nie trwał długo, bo po wybuchu I wojny światowej Niemcy przekuli całą linię na tor normalny.
Po odzyskaniu niepodległości w 1918 roku rosyjski dworzec nazwano: Herby Polskie.
Dopiero po rozstrzygnięciu plebiscytu i powstaniach w 1922 roku dawny dworzec pruski nazwano Herbami Śląskimi.
W 1927 roku na nowo zbudowanej linii Kalety-Podzamcze zostaje uruchomiony kolejny, już trzeci w tak małej miejscowości dworzec Herby Nowe.
Początkowo planowano włączyć nową linię w stację Herby Śląskie, jednak chęć maksymalnego skrócenie jej długości spowodowała budowę nowej stacji.
8 listopada 1930 oddano do użytku jeden z odcinków magistrali węglowej (Herby Nowe-Karsznice) największej inwestycji komunikacyjnej II Rzeczpospolitej.
Trzy stacje w Herbach funkcjonowały do 1940 roku, kiedy to władze okupacyjne zdecydowały o likwidacji dawnego dworca rosyjskiego, który pod koniec lat 30-tych przemianowano na Herby Stare.
Nazwę tej zlikwidowanej stacji (Stare/Alt) przeniesiono też wtedy na pierwszy w Herbach  kończący w tym roku 125 lat pruski dworzec .
Elektryfikację węzła Herbskiego przeprowadzono w trzech etapach:
od 1965 roku pociągi elektryczne jeździły po magistrali węglowej i linii do Częstochowy, następnie w 1973 roku stało się to na szlaku do Lublińca, zaś proces ten zakończono w 1981 roku elektryfikacją torów do Kępna.
              Andrzej Koza STMW



Główne źródła:
Michał Jerczyński, Stanisław Koziarski: 150 lat kolei na Śląsku. Instytut Śląski w Opolu, 1992,
 K. Soida i in., Dzieje katowickiego okręgu kolejowego, Katowice. 1997             
Henryk Dąbrowski, Stanisław Kokot, Marek Moczulski Kalety-Podzamcze 1926-2006, ZP  2006